| دوستان
وقت گل آن به که به عشرت کوشيم | سخن اهل دل است اين و بهجان بنيوشيم |
| نيست در کس کرم و وقـــــت طرب مــیگذرد | چاره آن اسـت
که سجاده به می بفروشيم |
| خوش هواييست فرح بخـــــش خدايا
بفرست | نازنينــی که به رويــش مـی گلگون نوشيم |
| ارغنون ساز فلک رهزن اهــــل هــــنـــر است | چون از اين غصه نناليم
و چرا نخــــروشـــيم |
| گل به جـــوش آمـــــد و از مــی نزديمش
آبی | لاجرم ز آتش حرمان و هوس میجوشــــيم |
| میکشــــيم از قــــدح لاله شـــــرابی موهوم | چشمبددور که بی
مطرب و می مدهوشيم |
| حافظ
اين حال عجب با که توان گفت که ما
بلبلانيــم که در موســـــم گل
خاموشــــيم |
|
ديوان حافظ
غزل 376 |
